aslında hani var ya insan sevdiklerini
zor bir anında mutlu bir anında hep
yanında olsunlar ister bende bazen
öyle bir şeyler hissederim sevdiklerimin
yanımda olmasını bana moral vermelerini
benimlen gülüp benimlen ağlamalarını
isterim çünkü ben öyleyim sevdiklerimde
öyle olsun diye düşünürüm hani varya can
candanda yakın dediklerimiz onları kötü günlerimizde
yanımızda olmasını isteriz öyle zamanlarım olduki
ölümlen burun buruna geldiğim anlarda ben hep onları düşündüm
ya bu can oyun değil ölebilirim beni birdaha göremiyebilirler
bende onları göremiye bilirim bu nasıl bir dünya olmuşki
insanlar kendilerini dünya işine vermişler hastamı diye iyileşebilirmi
diye hiç düşünmezler sorsan hep iş güç yoğun çalışıyoz izin yok
diyip geçiştirirler karşılarında sanki çocuk varanlamıyormuyum
ben iki elim kandada olsa giderim sevdiklerime onlar için zaman yaratırım
hani var ya insanın boğazına yumruk gibi birşey oturur yutkunamassın
taş olmuştur gitmez uzun zaman alır o yumruk aslında göz yaşıdır
sonra gözlerlen beraber içinde ağlarya ozaman biraz rahatlarsın
ben çok istedim gözlerim yolda kaldı bir çok kez yanımda çocuklarım ve bazı akrabalarım çok sevdiğim komşularım vardı ama ben canım dediğim can dediğim
kişileride bekledim ölümlen mücadele ettiğim zamanlar dilerim allahtan benim gibi çekmesinler amelyat yerlerinden çok kalp yarası kalp ağrısı daha çok can yakıyor
ya diyorum ya insanlar çok değişmiş kendilerini dünya işine vermişler
burda benim yol gözlediğimi bile düşünmemişler topu topu saate vursalar 2 saatte
sürmez yanımda olacaklardı ama umursamadılar ve ben onlara çok kırıldım
aklıma geldiklerinde özlediğimde hep giderdim şimdi aylar oldu gitmiyom
gidemiyom işte aklım istese gönlüm ismemiyor kalp kırığı düzelmesi çok zormuş
onları seviyorum bazende çok özlüyorum ama gidemiyorum her zaman aklımdan geçiyor o zor günlerim birtürlü boğazımdaki yumruk gitmiyor canım yanıyor
ben böyle bir dünyada yaşadığım için çok üzülüyorum hayat bitmiş robot insanlar olmuşuz çok yazık bizim dünya böyle olmamalıydı büyüklerimizi saymalı küçüklerimizi sevmeli hastalarımızı ne olursa olsun ziyaret etmeliyiz benim düşüncem bu
o günlerimde çok üzülmüştüm ama onlar farkında bile değiller yada öyle görünüyolar

NOT BUNU HASTA HALİMDEYKEN YAZMIŞTIM