Niye içimi acıtıyor bu kadar yokluk
Senin gözlerin mi yoksa?
Bir kemanın çığlığında buluyor beni
Yoksa benim bu hicaza düşkünlüğüm mü?

Gel desem, bilirim gelmezsin
Sen gideli çok olmadı aslında
Nedendir bilmem hala
Gecelerimde sana ağlıyorum
Kalkıp gelesim de kalmadı ama
Yine de her akşam olduğunda
Güneş batmaya hevesli bir kıvamda
Asılı kaldığı zaman bulutlarda
Aklıma suretin düşüyor
Kelimeler yabancı
Ve sözlük anlamlarını yitirmiş tüm deyimler
Sana kalkıp gelesim kalmadı ama
Yine de bir gülsen diyorum

Niye bu yalnız oluşlar dokunuyor bana
Senin bir bakışın mı yoksa?
Bir şehrin göbeğinde kaybettiriyor beni
Yoksa benim kendimi bilmezliğim mi?

Gel desen, bilirim demezsin
Ben gideli de çok oldu sevgilim
Nedeni aşikar
Gündüzlerimde bana gülüyorlar
Kalkıp gelesin yok bilirim
Yine de her sabah ‘’gün-aydın’’ olduğunda
Ay gözlerinde tutulmaya inat bir duruşla
Asılı kaldığı zaman dudaklarında
Aklımdan suretin düşer
Suratlar tanıdık bir ahvalde
Ve gerçek anlamını giyinir sözcükler
Kalkıp gelesin yok bilirim ama
Yine de gülsen diyorum

Niye bu çaresizlikte donmaya yüz tutmuşum
Bir dokunsan kendime geleceğim
Ve kavuşacak ay ile güneş
Dünya aradan çekilecek
Tutulmayacak bir daha sevişmeler.
Bilirim çatmışsın çehreni ama
Her şeye inat
Yine de bir gülsen diyorum…