Aşk ekipte ayrılık biçerken,
Tüm atasözlerini karambole düşürüyorduk.
Hani ne ekersek onu biçerdik?
Aşk nerede?

Üzülüyorum,kalbim her saniye dahada büzülürken,
Gözlerimden yaşlar süzülürken,
Ben hala özümü ararken,
Soruyorum sana.
Neden gitmeliydin ki?

Şaşırıyordum,donup kalıyordum bir an,
Çocukken komşunun bahçesinden çaldığımız aşk,
Öcünü fazlasıyla alıyordu sanırım.
Haram mıydı aşk?
Uzak mı durmalıydık,
Bunca tuzak önceden mi planlanmıştı,
Kalplerimizin arası açılırken,
İlişkimizde karalanmak mı zorundaydı?
Aşk ayrılığa ilişmek zorunda mıydı?

Kendimi dinleme seanslarının tam ortasındayken,
Diniyordu yağmur,
Siniyordu toprak kokusu ruhuma,
İniyordu burnumdan,kalbime.
Sen esanslı bir parfüm kadar,
Uyuşturuyordu sağ kolumu.
Uyutuyordu solumu,
Tamamen sağımla ilgileniyordu,
Ayrılık çanları çalmasına ramak kala.

Elbette sana sorulacaktı sorguya çekildiğnde,
Neden kalbimi defalarca kırdığın.
Yüzünde tatlı bir tebessüm belirirken yanıtlayacaktın,
Allahın hakkı üçtür.

Senin başın bağlıydı,
Benimse kalbim.
Bu yüzden arkanı dönüp giderken,
Sen aklını bıraktın,
Ben ise kalbimi...