Gözlerimin uzun uzun uzaklara daldığı;

Karanlık gecelerin birinde,

Yine Seni düşünüyorum.

Ve yine gerçekle yalan arasında

Sıkışıp kalıyorum.

Seni kaybettiğim 13 kasım günü başladı,

Gözlerim uzaklara dalmaya.

Ve o gün öldüğünü bilsem de

Görsem de , duysam da

Ne kulaklarım duyduğuna,

Ne de gözlerim gördüğüne inandı.

Ne tuhaf böyle bir acı yaşayınca,

Sanki vücudun etrafına

Bir zar giydiriliyor.

Ve hiç bir şey hissetmiyorsun.

Zamanla zar yırtılmaya başlıyor.

Ve sen gerçekle yalan arasında

Sıkışıp kalıyorsun.

Şuan bütün hücrelerin O öldü dese de;

İçinde hep bir yerlerde O gelecek

Ümidiyle yaşıyorsun.

Biliyorum o kim ? diye sorucaksınız.

O benim BABAM , Canım , Herşeyim.

Ölümünün üzerinden bir sene geçti

Nasıl geçtiğini ben bile bilmezken

Size nasıl anlatabilirim ?

O’nu görmeden , sesini duymadan ,

Kokusunu hissetmeden.

Tam bir yıl !

İnsan anlamasa da,

Yıllar günlerden hatta saatlerden

Bile çabuk geçiyor ve geçecek!

Ama O’nsuz geçen yıllarda,

Yarım yaşanmış mutluluklar

Yerini tam yaşanmış

Burukluklara bırakacak.....


Nagehan Söylemez 13/11/2003