ışıkları şaşkına çeviriyor,yaşamın...
ani kararlar alıyor bana sormadan.
bense saklandığım kavuğumun,
her köşene mutluluk ekiyorum inandığımdan...

bakarken gün batımından ,
denizin canlı hayatına
şu uğultulu sokaklardan ,
kaçıyorum sakinlin yanına

küçük bir serçe gibi
sığınıyorum kuytu bir yeşilliğe,
her nasılsa gerçeği
merak etmiyorum rüyadayım diye !

nemli hissediyorum bugünlerde
eskiden yağdırdığım gözyaşlarım
buharlaştı sanırdım göklere
şimdi kendi üzerime yoğunlaşıyorum..

öyle çok şey bilmiyorum ben
yazar,okur,çizer,söylerim...
babam ekmek kazanırken
onu hiç üzer miyim ?

yaşam öykümün bölümü
nasıl doğdum,nasıl yaşadım?
kimi ilgilendirir ki oysa
ben ne zorluklar yaşadım...

mutluluk ektim
hüzün bitti bahçemde..
hüzün ekeyim dedim
umut yeşerdi gözbebeklerimde.

ufak tefek şeyler yüzünden
tam vazgeçtim derken herşeyden
elimi yapıştırdı hayat omzuna
değmez dedi kimse yüzünden

nacizane duygularım,
ağlamam ,anlatmam sadece yazarım
doludur şu kalp satırlarım
tercüman olup sizlere benleri ararım


elis Özer