Gizlenmiş bir gelincik gördüm dün
Yemyeşil yoncaların arasında
Kırmızısını saklasa ruhu görünüyor
Tazeliğini saklasa ezgisi duyuluyor
Sıkı sıkı tutunmuş toprağa
Sanki birilerini bekliyor

Yatıp derin bir çukura
Görünen ruhunu çaldım uzaktan
Kelebekleri izledim sonra
Rengârenk kelebekleri
Birbirlerini sobelerlerken
Ne vakit yaprağına konsalar
Diriltip gövdeni destek oldun
Hiç üşenmeden

Bin renk olsa, cihanı doldursa
Değişmem artık kızılına alemleri
Yaprağının değil, kalbinin kırmızısına elbette
Bugün olmazsa bulursun beni
Yarın cennette

Güz olunca çektin içine rengini
Alıp gövdeni gittin
Herkes gitti
Atı beyaz prens de
Mehmet Amca da gitti
Bir ben kaldım çukurda
Bileti sonsuzluğa kesilmiş ufuk yolcusu gibi

Örttü dört bir yanı çiğ taneleri sonra
Belki mahur kar
Belki de soluksuz yağan yağmur
Dışımı kirlettikçe, içimi temizledi yağlı çamur

Yatıp derin bir çukura
Görünen ruhunu çalardım uzaktan
Bilmezdi ki gelincik
Görmezdi ki
Sanardı emanet verdiğini
Saltanatını kardelenlere
Oysa onlar da birer bekçiydiler
Kızıl ruhunun bekçisi
Benim gibi
Tenine toprak değse
İçim ağlardı
İçin ağlasa, toprağa gömülürdü göğsüm

Yatıp derin bir çukura
Görünen ruhunu çalardım uzaktan
Kimse bilmezdi
Tek masum hırsızlığımdı çünkü
Sen de bilmezdin
Ben de o zamanlar

Yel vurdu bir gün
Kuruttu yemyeşil yoncaları
Gözlere serildi güzelliğin
Kıskandırdın goncaları
Sonra gittin

Çıktım derin çukurumdan bu gece
Bulmak için ruhunu
Çözülsün artık bu bilmece
Bu kara duman dağılsın

Gücüm yettiğince haykırıyorum
Duysun gökler, duysun deniz
Duysun basitliğin sahte gücü
Savrulsun sıradanlık
Müziğin ılıklığı okşasın artık benliğini
Duy beni, duy!

Çıktım derin çukurumdan bu gece
Buldum seni içindesin
Görkemli bir şarkının bestesinde
Bir de sen dinle gelinciğim
İçindeyim ben de
Aynı şarkının en ücra güftesinde...