Yalnızlık senfonisi sokak aralarında,
Nahif nahif çalarlar, ayazında yokluğun.
Bu küçücük bedenim gönül yaralarında,
Benim derdim yalnızlık, senin karın tokluğun.

Kaderim denk oldu mu şimdi güvercinlere,
Özgürlüğüm uzanır sokak boyu kaldırım,
Uğursuz gecelerim mesken oldu cinlere,
Şimdi beni eskimiş o raflara kaldırın.

Bir sokak kedisiyim, parçalandı düşlerim,
Yerli yersiz hüzünler beni istilâ eder,
Bana hiç dokunmayın, gücüm yok ki düşerim,
Bana bakan o gözler halimi rüsvâ eder.

Uyuyakalırım ben gecenin loşluğunda,
Harabeme bir göz at, beni orda bulursun,
N’olur uyandırma git, bu keder boşluğunda,
Ayıplasınlar beni, ayıpla ne olursun.

Her akşamın sabahı, her yolun sonu varmış,
Ne hallere düşmüşüm, yolumu Allah bilir.
Alınlar secdedeyken, kalplerde huşû varmış,
Hidayetim muallâk, sonumu Allah bilir.