YALNıZLıK


yalnızlık tümden baran olmuş akıllarda,
solmuş O lahza, gülleri
akşamdan aşan telaş
dallarda ishak kuşları
kovulmuş makamdan
şeytansı külleri,
sinsi öfkesi sineklerin,
göklere,
kurşuni inmesi....
öpülesi
leblerin, şehvete
çağıran nefesi
mülevves ve üryani...


yalnızlık,
yine,
yine yalnızlık...
ve toprakla aklandık...
bir damla nutfeden
bin bir suretle
gah anladık,
gah anlattık...

inkar edilmiş sanki
bir karanlık,
ne sıcak,
ne soğuk,
som ılık...


sızısı hala heybemde,
zühre gibi yüksek ve de güzel
köle gibi yalnızlık,
bir dirhemlik çehremde
ve her şeyden değerli ve her şeyden kavi
bir masumluk, bir meryem’lik...

yalnızlık
biraz ölüm yası,
birazcık da berraklık...
tüy gibi,
şeffaf ve araf arası
yanlızlık,
yine,
yine yalnızlık..
ve toprakla aklandık...
bir damla nutfeden
bin bir suretle
gah parladık,
gah karardık...


ya-mahya,
kaderin kederle, hece hece
çizlir, yazılır,
ruhunun cenderesi kızıl denizi andırır...


MAHYA