Nadasa bıraktığım yorgun sevdam

Bir cenaze kalkıyor içimden

Yüreğimin deriliklerinde ağlar sessizlik

Bilmem kaçıncı ölüm arzusu bu yaşamak varken

Damarlerım pıhtılaşmaya hazır

Gölerim çanağına kan

Vazgeçmelerim umuda soğuk

Aklım kalbime dağınık

Yeni toplamıştım oysa, yine karışık.



Bilirim, umursamadın hiç beni

Sevmedin sevemedin sevgili

Oysa sen dilimde değil

en yaşanılası yerimde’idin...



Konuşamadım

Gidersin korkum oldu

Sen verdiğin vaatleri unuttun

Ben susku giyindim dilime

Seven susar acıyı verir içine

Asırlardır suskunum anlamadın mı hala?



Ben kalbimin ayakları’ile yürüdüm yolumu

Aklımı giyindiğimden bu yana kayıp

Ellerime diken batıyor yüreğimden!



Gözlerin baharm’dı hiç yaşatmadın

Ellerin sıcağımdı hiç ısıtmadın

Sesin yaşamım’dı hiç konuşmadın

Adın adıma eşti hiç yan yana yazmadın.



Duydum senin’de kayıbın varmış

Bana sorma

Vicdanına sor bir’de varsa aklına...



Ben hala yitiğim kendime sevgili

Biraz eksik, biraz yenik

Ama sana inat ayakta dimdik

Bir’de yokluğun bıraksa şu yakamı.



Uyutamadım günahsız geceleri

Senli ama sensiz kurduğum hayalleri

Yine ölüm giydireceğinden beni

Aklımın yıkacağından yeni toplamışken beni

Nasıl dağıtırım yeniden sevgili

Ölüm nefesime bu kadar yakınken

Sahi kaç kez ölmeliyim getirmek için seni

Kaç tokat daha yemeliyim aşktan

Ne olur sevgili çanağına kan doldurma gözlerimin...



Ahh bu sensizlik yine doğuruyor bizsizlik

Yine yeniden geliyor hayalin üstüme, üstüme

İsmin dilimde cismin nerede yar

Gelmedin üstünü örtmedin yalnızlığımın!



Daha ne bekliyorsun BEN

ONU MU

O artık gelmeyecek.



Eyy benim el koyulmuş hayallerim

Sen de şu garip beynimi yiyenlerdensin

Bak aşk yalan sevda kara

Açma içine ilacı yar olan yara

Zaman avuçlarından kayıp giderken

KENDİNE DÖN (BEN)

UNUTMAYA BU KADAR YAKINKEN

Aşk bu tokatı hak etti bugün yeniden!....



Hafize Hanaylı. 20/ 4/ 2010. Tokat.