Kelkit vadisinin, nadide yeri,
Yeşil Niksar derler, yiğittir eri,
Türküsü söylenir, eskiden beri,
Danişment-ten yadigârdır, Niksar-ım.

Bin yetmiş beş yılı, mevsimse bahar,
Kelkit ovasın da, şahlandı katar,
Neokaseria şehri, oldu bize yar,
Danişment-ten Selçukluya, Niksar-ım.

Otuz iki sene, başkentlik yaptın,
Türklüğün şanına, ayrı ün kattın,
Rumları bu elden, sıyırıp attın,
Osmanlıyla devran sürdün, Niksar-ım.

Çanakçı deresi, ortadan akar,
Leyleğin ağzın da, yılana bakar,
Kireç köprüsünden, Kelkit-e çıkar,
Su sesiyle beraberdir, Niksar-ım.

Erzurum-lu Emrah, Niksar-da yatar,
Melik-gazi zaten, burada katar,
Kırk kızlar türbesi, onlara bakar,
Tarih kokar her bir yanın, Niksar-ım.

Taş ocağı, artık taş çıkarmıyor,
Nüfusu otuz bin, hiç çoğalmıyor,
Buradan gidenler geri gelmiyor,
Hallerini soran yok mu? Niksar-ım.

Şair deloğluyum, İsa-dır adım,
Daima Niksar-da, kalmıştı yâdım,
Senden gayrısın da, yoktur muradım,
Fidanların huzur sürsün, Niksar-ım,
Bundan sonra yüzün gülsün, Niksar-ım.

04/10/2010