................................................................
Ne cabuk geciyor .
Geçmişe bakıyoruz .... Birde geldigimiz noktaya ...
Sanki dünmüş gibiler ...
Gecen seneler ...
Sanki dakikalar önce yaşanmış gibi ...

Başkaları " bunun cocuklugunu biliriz ya " diyor
Belki de en iyi cümle bu ...
cocukluk ... cocuklugumuz ...
sokakta geçirdigimiz dakikalar

Cocukken hiç büyümeyecekmişiz gibi gelir .
Ama bir bakarız... " buyümüşüz be " deriz .
Seneler ne cabuk gecti deriz .
cocukken büyümeyi özleriz .
büyüdügümüzde cocuk olmayı ...
Bu nedenle her iki dönemi de tam olarak yaşıyamayız .
Hayaller buna izin vermez .

Şimdi cocuklugumu özlüyorum .
En büyük yaranın "yere düşmek" olmasını
Başka neden üzülürdüm bilemem ama ...
Bakıyorum da ne boş şeyler için üzülüyor musuz...
Keşke şimdi de en büyük yaramız bu olsaydı .
Şimdi de ... yarın da ..
Büyüdükçe anlıyor insan bunları ...

Büyüdükçe anlıyor insan ...
Yaşadıkça kayıplarının çogaldıgını ...
Yaşadıkça üzüntülerin arttıgını ...
Yalnızlıgın arttıgını ...

geçmişe bakıyorum da
Ne cok kayıp vermişim ...
Ne cok yenilgiler almışım ...
Ne cok üzmüşler bizi ...
Ve bunlar sadece başlangıç ...
Ama farkında degiliz ...


Cocukluk diyorum ya ... yazdıkca yazılır .
En iyisi bitirmek ...ne dersiniz ?
Özlemle dolu bir hayat yaşamazsınız umarım .
İnsan özlemi
Geçmiş özlemi
Kazanmanın özlemi ...
Bizi terkedenlerin özlemi
Ama herkes yaşayacak ...
Zorundayız ...
O zaman ... en iyi söz ...
En az özlemi çekmeniz dilegiyle ...
........................................