Eskimiş kâğıtları çöpe attım bugün
Işık ve ses benim sanki
Bitmez sandıklarım,
Birinci bitirdiler bu yarışı
Hayat tek maçtan,
Yatmakmış meğer…


Daha dün gibi
Gidenlerin saçma yüz ifadeleri
Hepsini hayatımın bir yerlerinde
Bırakıp kaçtım yalan kokan bir hoşçakalla
Ama aynada hala görür gibiyim yansımaları


Geride bıraktıklarım ise hep aynıydı
Her yalan biraz sendi,
Doğruların ayırıyordu ellerimizi
Çok geç fark ettim…
Masumiyet; uyumadan önce söylenen bir masalmış


Gelip gidenler
Hep kalbimin peronlarında kalabalık yaptılar
Sen her gördüğünü gerçek sandın
Oysa o kadar boştum ki
Bir adım uzağında senin gölgenken


Nelerden vazgeçtim
Bir parçan olabilmek için senin
Ayakta gitmeye bile razıydım ama
O kadar çok doluydun ki sen,
Renksiz hayallerinde bile yer yoktu benim için…


Avaz avaz susmak var içimde,
İdeaların dünyasında...
Bütün cümlelerimiz ağırlaştı sanki
Yüklemler omuzlarımdan taşacak gibi...
Bırak kalbimin odaları dağınık kalsın bugün
Her şey yerli yerindeyken eksikliğin fark ediliyor...