3
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1950
Okunma
konuşuyor insanlar susuyor insanlar
aynı görüntüyü tekrar
masum bir çocoğun tenine değer gibi
sarıyor gri elleriyle
dönüşü mümkün olmayan o saatler
...
uzak sıradağların ardında
bir güneş
sanki hergün geçtiği yörüngesinden
usanmış gibi dönüyor kendine
yani bu yaşlı dünyanın rengine
....
nereye baksam
mavi kuşlar görmüşümdür hep
bir arkaik kumaş olup
kaplamışımdır her yeri
yani uzaklara
kentin siyanür alan fahişeleriyle birlikte
uzaklara gitmişimdir
ay orada mavidir
denizdir
suskundur
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz