Oysa geleceğe dair hiçbir söz verilmemişti
Ve geleceğe dair hiçbir söz istenmemişti de
Ağaran saçlarının beyazlığı da umurlarında değildi
Soğuk eli tuttu bir sıcak el ısıttı, sardı sarmaladı sevgiyle

İlkti bunca zamandan sonra
Deli kanlarının yeniden akmaya başladığı
Deli anlara hiç ara verilmemiş gibi hani
Hani kısa bir ayrılık girmişti de araya
Birazdan yanında olurum deyip gideni
Aynı sandalyede yıllarca oturup
Kımıldamadan beklemek gibiydi
Ve… Masada içilmeyi bekleyen kahve hala sıcaktı

Son yudumu içmedi bekleyen
Biterse kahvesi büyü bozulacak
Zaman uzayacak ve belki ömrü
Orada sonlanacaktı
Bardağın sıcaklığına inat soğuktu elleri
Yüreği gelecek olandan yanaydı
Hızlıydı adımları
Heyecandı atışları

Ayak seslerini onca kalabalığa rağmen duyduğunda
Zaman bıraktıkları geçmişe geri döndü
Durdu saatler, akreple yelkovan bile
Şaşkınlık içindeydi…
Hızlı adımlara karşılık yavaşça doğruldu kadın
Ya kan dolaşımı durmuş ya da film kopmuştu
Küçük bir sarsıntı bir ürkeklik
Sonra tek beden gibi iki yürek sarılışı

Rüya, hayal, istek, arzu karmaşası
Tanıdıkları yabancı
Yan yana ilk oturuş ve kaçamak bakışlarında
Yakaladıkları mutluluk gülümsemeleri
Dünyada son kalan iki kişi gibi
Ortalık sessiz sakin ve kimseler yok
O gün Tanrı dünyayı onlara hediye etmiş gibi
Bir mavi gözlü Âdem, bir mavi gözlü Havva sanki…

Sorgu sual yok
Nerdeydin kimleydin niye niçinler yok
Sadece özlemle sıkı sıkı sarılmalar
Sadece onca yılı bir güne sığdırmalar var
Sabırla dinleyen adam
Nefes nefese anlatan kadın
Birbirinden hiç ayrılamayacakmış gibi
Birbirine kenetlenen iki çift mavi göz…

Daha önceden tanısa dudakları birbirini
Bu kadar kolay mı birleşirlerdi
Ve tenleri nasılda yabancılık çekmemişti
Yoksa düşlerinden mi tanıyorlardı birbirlerini

Bir ömür birkaç saate sığdırıldı kolayca
Özlem hasret kısa bir süreliğine dindirildi
Ayrılık vakti geldiğinde uyandı yelkovan
Akrebe hadi dedi… Şimdi yeniden geleceğe…

Kimse gözyaşı dökmedi ayrılırken
Artık ayrılık yoktu yarınlarda
Yeniden yan yana geleceklerdi
Birkaç saatlik yol kadardı özlemleri

Anahtarı denize attılar
Kapağı açık kaldı o sandığın
Ve… İki çift mavi göz
Gülümsedi dudaklarında…
Mutlu gülümseyişler
Bayram çocuğu sevinçleri

Şimdi…
Sadece onların aşkı var
Hayal değil artık sevgililer
Yeniden doğdular
Yaşayacaklar…
Ne kadarı kaldıysa ömürlerinden
Yılda bir kez olsa bile
Buluşacaklar bir kelebek kanadında
O, otuz üç yılı
Unutacaklar…



Esenlikle ve sevgiyle…
Melekler öpsün yüreğinizden…

DİLA EMRAL AYDIN
İZMİR- 08 MART 2009