Adını kaybettiğim bir kuşu arıyorum
Adını unuttuğum bir yemini

Tanıyorum, tanımalıyım insansam
Çekmek istiyorum denizi toprağından
Ve vurduğum anılarımı canlı tutmadan
Aynasız, aşksız, insansız terli gözlerle
Tarıyorum kıyılarını
Nefretin kurşun oluyor fırlıyorsun apansız
Sonra bir beden tanıyorsun benden uzakta
Tanımadığın coğrafyalar denizsiz bir sofra oluyor
Kuruluyor insan ayakları yere
İnsanlar nöbetleşe tutuyor zamanı
İnsanlar nöbetleşe tutuyor dünyayı
Ben o vakit uyanıyorum uykumdan
Sen uyuyorsun
Düşleri kör olmuş gözlerinle
Dehlizlerimde boğuluyorsun

Adını kaybettiğim bir kuşu arıyorum
Kimler olmadı ki sen
Kimler tutmadı ki yemininden
Bir sen biliyorsun ağından çıkan bulutçukları
Yusufçuklar kuştan saymaz uçurumları
Kimler yıkanmadı ki yağmurunda güpegündüz
Üstü anne kokan şehirsiz gecekondularda
Çeşmelerde su kavgaları, sokak taşlarını tanırsın sen


Adını kaybettiğim bir kuşu arıyorum.
Piyano derslerinde parmak uçları…
Bir virgül her şeyi değiştirir,
Güldürür kara dağlı ormanları.
İpte salınan son isteğim: Dava düşmüştür!

Ve bir final gelebilir sana başımın üzerindeki
Ama
Gizlidir vurucu olan
Çünkü faili meçhul yabancı değilizdir hiç
Ve yine
Ve utanmadan

Yusufçuklar kuştan saymaz uçurumları