Celâl Bey,güzel şiirinizi kutlarım saygılarımla

Hayatın içindeki olayları, acıları, değerlerin değersizlik olduğunu gün be gün yozlaşılmaya başlandığını, insanlık adına ne varsa unutulmaya başlandığını, insan denilenlerin yüreklerinin betonlaştığını ve duyarsızlıklarını gördükçe kaçmak kurtulmak alıp başını gitmek ister.. Yorar bunlar yüreği, özü.. Bunalır insan. Lakin ister istemeye de, nereye gidiş?? Bu kaçış kimden? Değil mi ki gittiğin her yerde gene insanlar olacak.. Ve gene gittiğin her yere o yüreğin ve o yüreğin içindekiler, yaşanmışlıklar senle gelecek... Ne değişir ki? Neyi değiştirir ki.. Ve çözüm müdür kaçmak?
Dur demek yerine ya da okyanusta damla gibi bile olsa herkes yapabileceklerini yapmaya çalışsa acep gene herşey aynı mı olur du?
El kol bağlayıp hep başkaları yapsın etsin mi denmeli? Ya da bana dokunmayan bin yıl yaşasın.. Maalesef doğru bildiklerini bile rahatlıkla denilmemeye başlandığı, öz, söz, maneviyatın tüketildiği hatta yok olduğu ve gene maalesef ki menfaat, hırs, riyanın meziyet sayılıp, nabza göre şerbet verenlerin çoğaldığı bir toplumda gel de insanım de ve gel de insanlıktan bahsedilsin...
Saygı ve sevgilerimle...