şimdi bilinmezlerdeyim
ağlayamıyorum, alışamıyorum
geçmedi hayatta anlamlı bir şey
geceler vardı gözlerimde yalnızca
ateşlerdeydim
ateşe attım hep kendimi

sığmıyor artık
acılar yüreğime
gözyaşlarıma dur diyemedim
terk edişine dur diyemedim çünkü
ama sen hep gülümse
ben böyleyim artık
soluklarım bile
adınla alınacak
verilecek adınla
binlerce ıstırap eşliğinde

seni arayacağım belki de
her köşe başında
tren istasyonlarında
rüzgarlarda saçlarını
maviliklerde gözlerini
arayacağim
yetim bir ümitle

buzlardan mı geçtim
seni ararken
üşümeyeceğim
dikenlerden geçerken
acılar hissetmeyeceğim inan

bu bilinmezlik anları
seni bulamama acısı
tutsak kalbimi özgür bırakamama acısı
bulduğumu sandığım seraplar
öldürüyor beni
işkenceler yaparcasına

yine de seni bulacağım
yitik bir şehirde
ya da tek edilmiş bir limanda
belki sen beni bulacaksın
kalbinin mezarında.



(öylesine,,,, 2001)