46
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
2914
Okunma

Ömrü veren; yüce Mevlam.
Ölümse hak; yok tadmayan.
Bir gün bu hayat bitecek.
Dönülmeyen yol gelecek.
Fani herkes şu Dünya’da.
Kah orada, kah burada..
Kimler için, Nasıl? Nerde?
Baş ağrısı da; bahane.
Zengin, fakir ayrılmadan.
Makam, mevki tanınmadan.
Bazen de hiç yaşamadan.
Alacaktır yüce Mevlam.
Yaşa, başa hiç bakmıyor.
Zaman, mekan dinlemiyor.
Gün ve saat bilinmiyor.
Çareyse hiç görünmüyor.
Ah!! Dünya; yalan dünya.
Gördüğümüz sanki rüya..
Bir varız, bir de yokuz.
Kadir, kıymet bildik güya.
Sözüm sana; Teyze kızım.
Günlerdir içimdeki sızım.
Ana acım, körlenmeden.
Hastalandın sen ansızın.
Hayat kısa, bize nimet
Hastalık bahane elbet
Dua edip, hak’ka şükret
Sonra; Allah’a emanet.
Dilim böyle söyler ama.
Yüreğim kül yana, yana.
Dualarım her gün sana.
Emanet ol Yaradana.
MEHMET FİKRET ÜNALAN
5.0
100% (21)