Insan, herkesden çok,
Kendine acıdığı an,
Kaybediyor her şeyini.
Tüm yollar tıkanıyor,
Bir kapı aralığı bile kalmıyor..

Hani ununu eleyipte ;
Eleğini asar gibi..
Ölmeden,
Ölümü kabulenircesine,
Terki- diyar yarınlar umutlar..
Kurban bu insanoğlu,
Sahte ecellere…

Insan;
Kendine acımaya başladığı an,
Kaybediyor her şeyini.
Içinden söküp attığı zaman,
Bazı duyguları,
Hayattan da çıkarıp,
Bazı sorumluluklarını,
Unutmayı seçiyor,
Var oluş sebebini…

Fark eder mi ?
Sabahı, akşamı ..
Ay`ı yılı ..
Bir varlık var ortada,
Oysa ;
Her şey yalan geliyor,
Sildiği an insan kendini,
Soyutladığı zaman toplumdan..
Ve kendine acımaya başladıysa,
Sanki, bir o imiş gibi,
Yaşamaya çalışan bu durumda…

Görmüyorsa göz,
Duymuyorsa gönül,
Bilmiyorsa !
Ve anlamıyorsa olup biteni..
Herkesden çok,
Kendine acıyorsa insan;
Işte, o zaman,
Kaybediyor her şeyni..

YAZAN: GÖNÜL CESLI
11.02.06

HER HAKKIM SAKLIDIR..
SEVGI VE SAYGILARIMLA