Hayat ya sende var bir arıza,
Ya da ben arızanın taa kendisiyim..
Kendi dünyamda ne kadar huzurluysam,
Kafamı çevirip baktığımda etrafıma,
Bir o kadar da anlamsız olanlar..
Ne oldu ne bitti demeye kalmadan,
Çağ atlıyoruz sözüm ona!
Ben mi yetişemiyorum zamana ?
Yahut hâlâ bazı değerleri savunmanın,
İçimdeki beyhude savaşımı yaşadıklarım..
Hayat ya sende var bir arıza,
Ya da ben arızanın taa kendisiyim..
Hani biz çağ atlıyoruz ya !
İlerliyoruz mu, acaba ?
Benim yerime düşünen bir zeka,
Olmalı mı, mesela ?
Olsun gözüm olsun, hadi bu da olsun..
Peki insan varken dünyada hâlâ,
İnsanlık kaldı mı, diye sorgulamız ne ola ?
Savaşı, zulümü, bitmeyen binbir türlü ,
Suni kaosu ve dahası..
Atomu bombası..
Öyle saçma işlere bulaştık ki, aslında;
Farkında olsakta, yok gibi sanki artık bir fayda!
Bir bana mı, tuhaf geliyor olanlar ?
Alıştık mı, yani tüm bunlara ?
Neyse boşver gitsin,
Bakma düşünme en iyisi mi,
Çekil kendi kabuğuna,
Koy bir fincan kahve,
Kabul, belki de tüm arıza bende..

Gönül Çeşli
20.11.2024