Bizim Karadeniz’de
Dürüstlüktür ülkümüz
Her yörede sevilir
manilerle türkümüz.

Derenin kıyısında
Olta attım balığa
Ayşem asla yüz vermez
Senin gibi alığa.

Kemençemin ağacı
Eriktendir erikten
Ben nasıl ayrılırım
Senin gibi ferikden.

Topladım çiçekleri
Vereceğim eline
Nasıl düşürdün beni
Elalemin diline.

Acep nasıl kapanır
Yüreğimde bu yara
Keşap’da bulamassan
Beni Kümbet’te ara.

Yaylanın ormanında
Ayı dolaşır ayı
Öpüşüp koklaşırken
Görmesin Ali Dayı.

Ayşem al götür beni
Aşır dağları aşır
Peştemalın altında
Ayşem ondörtlü taşır.

Ben Ayşem’i gönlüme
Nakış nakış işledim
Al yanaktan öperken
Birazcıkda dişledim.

Yağmur yağdı yağacak
Karardı bak ortalık
Kız senin anan baban
Bilmez mi hiç sevdalık.

Gelin mi oldu bilmem
Kına yakmış eline
Ayşem’in dolanırım
İnce narin beline.

Bu sene memlekette
Çok çalıştım yorgunum
Eller ne derse desin
Ben ayşem’e vurgunum.

Evlerinin önünde
Erikler çiçek açmış
Ayşem’in boğazına
Hamsi kılçığı kaçmış.