Yağmurlar kentinde yaşıyorduk
Bir aşk sığınağında saklanmıştık
İki aşk kaçağıydık
Biz kaçtıkça bizi kovalayan
Bir gerçeğin farkında değilmişiz gibiydik
Aslında gerçekti
Farkında olmalıydık
Ahhhh o gerçek ve sen
Yörüngemin uçurumlarında açan
Dağ çiçeklerine kelebeklere
Ve toprak gözlü delikanlılara benzeyen sen
Uğursuz bir baykuş tünemişti
Korkunun tam kenarındaydın
Sana seslenmeye yetmiyordu gücüm
Seni dağı dolduran sis kadar
İşçinin alın teri kadar
Elinde ki nasır kadar
Seni rüzgarın renklerine karışan hüzün kadar seviyordum
Seni anımsatıyordu bana meali olmayan nesne
Aşina değildik aslında
Benim aşina olmamayışım
Senin gözlerini uzun zamandır görmediğimdendi
Bilipte kaçırdığın gerçekler vardı
Sağır kalbine sesleniyordum
Bak duy beni diye
Sen köy arabasına ciklet satan
Sen oyuncak yolu gözleyen
Sen tebessümü hiç eksik etmeyen yüzünden
Bir çocuğun sevinci gibisin aslında
Seni toprağın gıdası su kadar seviyorum
Seni düşlerimin aynasını kıran yalnızlık kadar özlüyordum
Ben hayatın öznesi değil
Aşkın yüklemi oluyordum
Seni bekliyordum
Ama sen hep gizli özneydin bende
Gel gör ki sorsalar bana
Yağmurlar kentinde yaşıyorduk derdim
İki aşk kaçağıydık derdim
Herkes bizi kovalardı
Özlemin şimşekler
O beklenmeyen ve hesapta olmayan fırtına
Herşey kovalıyordu bizi
Bir tek sen ve ben kalmışız
Hemde çok uzaklardan seslenip
Hiç görmediğimiz halde hergün duyup
Hergün yaşadığımız
Sen ve ben kalmışız