Gelme Desemde Sen Gel Be
Yusuf Türkmen


/...Aralıksız düşlerimde düşen sözcüklerinin,
An be an yüzünü buz gibi ölüme,
Çevirdiği yerden yazıyorum sana.../

Sen yinede beni dinleme !
Ne bundan evvel söylediklerimi,
Ne de bundan sonra söyleyeceklerimi...

/...Bu defa sen dinleme!.../

Sana gelen yollarında attığım her adımda,
Bir parça daha yıkılan duvarların altında kalmaktan bıktım,
Ayıramadığın dakikalarında,
Geceler boyunca hiçliğini taşımaktan yoruldu sensiz ruhum.
Ben çok çabuk yoruldum.
Şimdilerde hiç bir masalın kahramanı olamayacak kadar uykum var.
Sesinden esirgediğin bana ait yüreğin gibisin.

Yalnızlığımda varlığının bir anlamı olsun derken,
Sen en çok da anlamsızlığa yakıştın bende nedense.
Oysa bu değildi sana dair başlattığım yolculuğun sonu.
Böyle olmamalıydı sevdiğim.

Artık bana gelen adresimi de sil adımlarından;
Sanırım bundan böyle sensiz burada ben olmayacağım.

Oysa nefesimle çoğalacakken,
Nefesimi tıkadın sen!
Nefessiz kaldım..

Geçen her günde,
Varlığına soyunurken tüm kelimelerim yavaş yavaş sana,
Sen,
Dur durak tanımadan yeni bir kıyafetle çıktın yokluğunla karşıma.

Ve ben gün be gün parmak uçlarımda kaybediyorum sıcaklığını.
Yazdıkça yazıyorum uzaklaşıyorum sesinden,
Beyaza çalan teninden ve bakışlarından...

Seni unutmak istiyor yüreğim çok acıyor.
Susuyorum sadece ağlamıyorum,
Sessizce sensizliğe alışıyorum,
Artık ben kan yaşları akıtıyorum.
Bayramın olsun...

Gece sokuluyor koynuma hava kararmaya başlayınca,
Daha çok arıyorum sanki bende seni.
Soğuktan mı korkum, ,
Karanlıktan mı,
Sensizlikten mi,
Yalnızlıktan mı,
Nöbetlerimden mi,
Çaresizliğimden mi,
Hiçliğimden mi ...
İnan bil(m)iyorum....____________kahırdan

Artık hissizim hissetmiyorum...
Seni unutmaya başladım;
Mis kokunu,
Sevdiğin şeyleri,
Söylediğin şarkıyı,
Bana bakışını,
Beni sevişini,
Bana sarılışını...

Yaşadık mı sahi biz senle?
Yarım yamalak hatırlıyorum gülüyordum galiba.
Sen bana diyordun...
Yüzüme çok yakıştığını söylüyordun gülmenin.
Ben gülünce sen ne güzel gülüyordun.
Sen gülünce o mas mavi gözlerinde denizler duruluyordu gözlerinde.
Şimdi ise çok sert bir fırtına var.

Bu benim kaderim mi ?
Yoksa gülmek bana yakışmıyor (mu) !!!

Yazmayı, şiir yazmayı seviyor(d)um.
Sana olan aşkımı yüreğimden sonra en iyi o anlatıyordu.
Beyaz sayfalar, siyah kalem..
Silgi kullanmıyordum hiç.
Ben de hep yazıyordum.
Gariptir bak yine yazıyorum...

Küstüm artık sana,

Gel____(me) artık bana.
Eğer aşk acı çekmekse
Sev____(me) artık beni.

Yoruldum artık bu hayattan,
Hiçbir şeyin tadı tuzu yok artık.

/...Ne olur,
Gel_____(me) Artık!!! .../

Sen yine de bunların yalan olduğunu,
Kimselere söyleme...
Gel(me)...
Desem de;
Sen gel be ...




Yusuf Türkmen