Düşünürüm bazen
Oyunu musun diye aklımın
Esrikliğin efsunlu aynasında
En görünür hali misin diye gizlimin saklımın



Her derde deva gözlerini
Milâtsız asırlar ötesinden tanırım
Em ararım sahralarda çare sensin diyemem
Kays gibi susar utanırım



Bir gül gibi gülsen yüzüme
Tozlu sayfalardan aralanırım gizli sır gibi
Ruhumu olabildiğince seyret
Sisli uçurumlar misali görünmez dibi



Tutuklandım tutsaklındım
Tüm varlığımla bak yokluğuna ram oldum
Gönlüme Nil senken
Çölün ortasında adına dikilmiş ehram oldum



Sen gülmesen de gözlerime
Ebediyyen burdayım terki diyar eylemem
Kan revan ölürüm kahrımdan
Bilirsinki ağyarı yar eylemem



Yokluğunda simsiyah semadan
Sağnak sağnak hüzün sağarım
Art arda fırtına kopar ruhumda
Çisil çisil kaybolan gölgeme yağarım



Yüzyıllardır rüzgârdan duymaktayım
Gönlün kurak ve kıraçtır
İsyan etsen de
İnkâr etsen de bilirim yüreğin hep açtır



Adım gibi kalbim gibi
Şeksiz şüphesiz gerçeksin
Sarı sayfalar arasında her okunmada bu şiir
Dal yaprak yeşereceksin



Seni soran gözler dağlansın
Yüzyıllarca geriye dönmesin, karanlığa sürülsün
Sırra kadem bassın
En son yokluğun sınırında görülsün



Adıma fermanlar çıkar
Söyle dağıtsın en mahir ulaklar
Dağ taş saklayamazsa
Bakışlarından beni gözyaşı şişelerim saklar



Yüzüme bir baksan kirpiklerini aralayıp
Dalgın dalgın ah harelenirim
Düşerim yedi kandilli Süreyya’dan
Kırılmış cam misali parelenirim



Görünmeyen perdelerle
Sana meftun benliğimi kuşatırsın
Bakışlarınla hep öldürür
Gülüşlerinle ruhumu asırlarca yaşatırsın



Hatırlanmasın hiçbir şey
Siyah beyaz resmim küllere gömülsün
Yalnız şiirlerim kalsın hatıra
Cismim yediveren güllere gömülsün


Muhammed Mehmet GÜL