3
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1672
Okunma
Tütsülü mumlar altında
Yeşeriyor şehirler
Anneler çocuklarını; babalar eşlerini
Tanımıyor.
Gün doğmadan çıkmalıyız koşuya
Güneş ufku vurmadan.
Eğlenen kentler görüyorum düşümde
Şehrin mecalinden uzak
Maskeler takıyorlar; oyun oynayan
Çocuklara inat.
Vur beni, ağaç gibi devrilmeliyim
En derin köklerimden.
Unutmalıyım acıların da var olduğunu
Kekremsi fıkralar anlatırken hayat.
Gün doğmadan çıkmalıyız koşuya.
Ay, güneşi unutmadan.
Omzunu daya yaslı dağlara
Ağaç kurur bilirsin.
İnsansa ölür.
Dağ çökse de hüzünden
Dimdik ayakta durur.
Nehirler kabarır sonra
Şehir, suyu romantik bilir
Basmadıkça bağrına.
Gün doğmadan çıkmalıyız koşuya.
Ay, nasılsa aynada büyür.
M.S./2009
KAHRAMANMARAŞ
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz