Bir Gün,
Göl idim dost Uluslarla çep-çevre Birlik.
Ufuk oldum Keşiflere, Bilimlere.
Yol verdim "kazansın" diye, Tacir.
Bağladım İnsanları Pupa-Yelken Düşleriyle birbirine.
Doyururdum Denizcilerimi Sularımla,
tuzlu-Alın-Teri Sılaya katık.
Balıkçılarım Ailleri ile mutlu.
"- Ben mi idim bu?"
diye
sorar
çaresiz Akdeniz
kendi-kendine.

"- Topraksa-Toprak, o da bizde var!
Su, Ağaç, temiz Hava, silsile Dağlar.
Öbek-öbek Çimen-Çiçek-Bağlar.
Sille-Sille Madenlerin Daniskası.
Hayvanlarmı?
Tür ve Hür!
Yağmursa-Sel,
gel de gör
gümbür-gümbür.
Nehirlerim gürül!
Güneş’im
Sepet-Sepet!
İnsanlarım Kavga-Kıyamet
kırar birbirini
burada
Kursak Derdinde,
Afrika’da.

Bugün;
Afro-Prometem umut dolu Teknesiyle Akdeniz’e yollanır, sallanır, gider.
"- Ah, bir bassabilsem Ayağımı Euro-Kara’ya" der.
"- Üç olmazsa bile bir Öğün Yemek Birader!"
Diye de düşünür bu Kursak;
"- Bak, batıyorum!
Uzat Elini, kurtar beni"
der.
"- Kardeş Akdeniz.
Yeter!"