Eskilerden eser kalmamış benim köyümde
Evler yıkılmış, yollar değişmiş,
Ne bağ kalmış ne bostan
Ne de yiğitler kalmış destanlar yazan

Ay bile ayrı bir hüzünle doğar gecede
O engin dağların sevimli yüzünü korku salmış
Gülen insanlar çoktan terk etmişler
Ağlayan çehrelerle sevinçlerini
Şimdi, dağlarında çakallar gezer benim köyümün…

Bir ağıt duyuyorum çok uzaklardan
Kurşun gibi yüreğimi deler geçer
Sanki dağ olur başıma yıkılır, belli ki yürek yarası var
Ey bir zamanlar kahkahalarla yankılanan dağlarım
Neden böyle matemlere boğuldunuz?
Neden böyle boynu bükük, neden böyle un ufaksınız?

Eskilerden hiç bir eser kalmamış benim köyümde
Reyhan kokan esintilerin yok artık, yazık
Üzüm kokan bağların yok artık, yazık
İnsanlık kokan köylerin yok artık, yazık
Her yanı kan kokusu sarmış,

Ve çocukların o mahzun yüzlerini hiç unutmayacağım…