Ege şivesinde gönül okşayan saf ve tertemiz mizahi bir özellik,hayatı sevimli kılan müthiş bir gönül sıcaklığı ve tebessümlü bir sempatiklik bulunmaktadır; bütün husumetlerden arınmışlığın sesidir bir bakıma. Ege'de hatta Akdeniz'de sövgüden oluşan gönül okşayıcı övgüler bile bulunmaktadır.

İlk iki dize candan bir filozofik sezgiyle şerefeden seslenmiş önce.
Sonra şive ile gönül muzipliği harekete geçmiş. Bir tatlı sitem.
Bu arada efe kızında olması gereken "efe" duruştan beklenilen de çok fazla bir istek sayılmaz.
"Şunun şuncağızında bir selam.."

"Şuncağız" ne kadar tevazu içinde bir sesleniş.
Sevgili Arslan:
Bir Egeli olarak çekerim ben o kulağı.

Şimdi şiirin değişik kulvarda estirdiği hicazkar bir şarkıyı birlikte anımsayalım. Yanılmıyorsam İzmir'li Talat Er'in bestelediği, eşi Ayfer Er'in nefi biçimde okuduğu o hicazkar şarkı:

İlkbahara bekle beni demiştin
Hiç mi orda kış baharı bulmuyor?
Düşlerin mi yoksa sen mi değiştin?
Ayrılıktan aşka sıra gelmiyor

Okyanus mu iki şehrin arası?
Kaç saatlik yol ki şunun şurası?
O verdiğin ümitlerin süresi
Her nedense bitmek nedir bilmiyor

Gün kavuştu, ikindiye vakit dar
Bir öpüşten, dokunuştan ne çıkar?
Güzelliğin aşkın kadar aşikâr;
Mazeretin bu gerçeği silmiyor