Ezansız düşlere uyanıyordum, ardımda
Bıraktığım sensiz bir dünyada
Her sabah gülüşlerini doldurup avucuma
Yol alıyordum oysa
Karalanmış hayatların umut ettiği baharlara.

Hangi mevsim sensiz geçse penceremin kenarından
Bir kuş kanadı gibi kayboluyordu.
Hangi gülüş sensiz değse kulaklarıma
Kayboluyordu engin boşluklarda.

Ezansız sabahlara günaydın diyordum
Çocuklar elma şekerlerini saklayarak geçiyordu
Trenler, ufku siyaha boyuyordu
Boynu bükük kalıyordum, Gülhane Parkı
Köşelerinde.

Her defasında umudum oluyordun, batan güneşe
Karşı
Adımlarım hızlanıyordu sokaklarda
Ve ben
Yine geç kalıyordum,
Sana ulaşmak adına.

Birbiri ardınca yakılan sigaralardan
Sonra anlıyordum.
Ağladığımı, karanlıkta.
Ellerim boş kalıyordu çoğu zaman
Bir kadın uzanıyordu yatağına
Gül kokuyordu yanakları

Sararıp soluyordu akşamlar
Düşü belirsiz saatler geçiyordu
Uyanıyordum
Alnımdan yazgım geçiyordu
Sensiz dünyaya merhaba diyordum.


M.S./2009
KAHRAMANMARAŞ