23
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1830
Okunma
Bu şımarık hayatı hiç sevmedim
Tükenirken gamsızlığından
Yalnızlığımın kahkahaları çınladı
Evrenin en sivri köşelerinde
Ardıma hiç bakamadım
Sevmediğimden
Çürümüş dallardı kopan
Kökünden söküldükce dünyam
Üstüme devrildi
Ne çiçek kaldı ne yaprak
Hatıralardan
Boynunu büktükce umutlarım
Her köşede zıvanadan çıktım
Dalıp gittikce sezgilerim kalleşliklere
En çok renklerim isyan etti
Bende en çok onlra yandım
Gözlerimi kaçırdıkca
Cam göz hayattan
Siyah perdelendi
Ve bu yalnızlığı
Hiç mi hiç hak etmedim
Ürettiğim tek şey belli iken
Şimdi mısralar öğretirken
Hayatın cilvelerini
Bir kırıntı düş ufalanır yarın için
Ve en ince hesabı
Bir fincan kahvedir
Ve onun hatırına
Şu ölümlü cabbar dünyada
Telveleşmiş fırlamalıklara
Cirit attırmak
Zamanı gelir
Maksat yaşamaksa
Muhabbet diriltir şiirlerimi
5.0
100% (14)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.