0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1146
Okunma
Sensizliğin hasreti
Günden güne eritiyor beni, benliğimi,
Seni unutamadım, ama kendimi unutur oldum...
Artık dizeler de benzedi umuduma,
Boranlara kapılıp, açık bir şemsiye gibi
sürüklendi gökyüzüne.
Hasretim kızıl bir güldü,
ve güldü, göğe bakıp umudun umutsuzluğuna...
Uçsuz bucaksız dağların eteklerinde,
sevda yelleri, eserdi
Yüreğimin sancısı öfke, ama;
Sevdada izin yoktu öfkeye.
Çığ düşerdi çığlıklarla,
sevdamın yelleri buz gibi, süpürdü
Yüreğimin öfkesi kendineydi...
Ve hasretim,
Hücresindeki bir mahkûmun,
Direndiği açlık, susuzluktu,
Sancılı yüreğimin sevdası...
Efe Ulaş
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
