Özlüyorum seni anne,
Hala içerimde o çocuksu sevgim ve hala seni özlemekteyim.
Hani derdim ya bazen sana-
Sen hiç ihtiyarlamazsın ben büyümem diye
Annem sen hala gençsin ben geçmişime ağlamaktayım,
Kırıldı kollarım anne seni aramaktayım.

Ben ağlamayı sayende tanıdım anne –
Ben özlemeyi seninle yaşadım seninle tattım,
Benki bir heba uğruna gençliğimi yaktım.
Sana muhtacım anne sana ihtiyaç duymaktayım-
Ya uzat ellerini yada çağır yanına varayım,
Sarılayım sabahlara kadar boynuna ağlayayım anne.

Ben seni özlüyorum anne,
Yanımda olsanda saçlarımı okşasanda ben hala arıyorum seni,
Allahım yüreğime nakşetmiş doyum suz sevgini,
Yardımına şevkatıne ihtiyacım var anne.

Annem inan senin uğruna
Tüm cihanı yakarım ben
Olanlar gitmesin sakın ağrına
Senin acını çekerim ben

Eyvallah etmem allah kuluna
Sevmeyen çeker gider yoluna
Sen dualar edesin naçar oğluna
Sana ömrüm boyu bakarım ben

Kaderin karalı yazılmış bilirim
Sen gül ağlama gurban olurum
Bir ses ver fizandan da gelirim
İnan dikişlerin sökerim ben

Allah çekemeyeceğin derdi vermedi
Dünyada çekenlerden hesap sormadı
Oğlun senin kadar güzel görmedi
Ol sebep herkezden bıkarım ben

Dünya seninle güzel inan bana
Can katıyor varlığın bu canıma
Bozuklu girmez benim kanıma
Alnım ak huzura çıkarım ben

Sana destan yazmak değil gayem
Sensin yaşamama vesilem sayem
Senden gayrısını anam neyleyem
Sana açar içimi sana dökerim ben


KOMAN’ım annem derdimi yazdım
Bu olanlardan inan bende bezdim
Affet yaşayarak görerek sezdim
Karşında boyun bükerim ben.

Ozan KOMAN