Ah zavallı çocuk!
Ne zannettin kendini
Yanlışların arasında bilmem...
Her elini tutanın umurunda mısın sanki...

Ah be çocuk!
Neden güvendin
Yalandan sevgilerin gücüne bilmem...
Tılsımlı geldi öpüşleri,
Koynunda uyuyuşuna
Ninni söylerdi melekler
Bebek gibiydin -bebeğiydin-
İncitildin...
Bir günün sabahı
Yanlız uyanmak yoktu ya aklında,
Sen susardın,
O anlatırdı;
Ve aşık olurdun tekrar sevdiğin adama...
Bıçak yaraları kadar keskin acılar
Ortak olurdu gözyaşlarına.
İnadına,-öyle olsun istemezdin...-
Boyun eğmezdin,
Karşı dururdun
Kemirir dururdu içini
Ama susardın;

Bir yudumunu bile esirgerdi senden,
Susardın;
Şimdi boğulduğun deryada,
Aşk masalını dinliyorsun...
Uykun ağır,
Yakarışlardan haberin yok…
O geldiğinde gitmiş olacaksın zaten,
Çoktan boğulmuş,
Cennetine kavuşmuş olacaksın.
Susuyorsun.

Ah be çocuk!
O seni sevmezdi ki zaten,
Uyutma artık kendini…