korkma
yanındayım
kendimden daha çok


kendimden daha çok
sen düşte
sen düşüncede
sen pencerede
sen kalpteyim
unutma


unutma
sana bağlanışım
sana kendimi armağan edişim
bir eylül kadar kısa olamaz
ne yapsam bu can canına dolamaz
inan ki


inan ki
öyle bir sendeyim
öyle büyük bir sen haldeyim ki
ne mecnun böyle bir aşka kendini kaptırmış
ne de
başka bir aşık maşukuna bu denli kendini teslim etmiş
kendini havale etmiş
anlasana


------------------------------------------

çok haykırdım sana bunları, bu mısraları...
sensiz olmuyor dedim, sessiz çığlıklarımla.
ama sen...sen...
hep kapadın gözlerini.
hep ölmemi izledin...gözlerin kapalı.
hep acı verdin...için kanaya kanaya.
hep sustun...susturdun beni...
çığlıklarımı duymazdan geldin...
gittin hep.

Zindana alıştım...kuru ekmeğe bile alıştım.
şu anasını sattığımın dünyasında herşeye alıştım.
ama bi sensizliğe alışamadım be...

yokluğunda bağına girdim...
orda ağladım, hıçkırdım, yere düştüm, kendimden geçtim.
kanım dondu, sensizliği yeniden, tekrar tekrar yaşadım.
sen, uzaktasın, elini uzatıp alnıma dokunsan ya.
uzaktan, ama derin, içten, içime...
nasıl mı?
hala soru mu soruyosun...
sorma...
susma...
sadece yap...
bilirsin sen.

şimdi suskunluğunda anlamamı bekleme
aşka ölüm fermanı yazılan bir iklimin kızıyım ben
anlamam için sözcüklere ihtiyacım var
ama toprağıma daha
kelimenin gerçek anlamı dışındaki anlamlar gelmedi
sesine gerçekliğine ihtiyacım var...


sevgilerimle...