bitirim delikanlıların dirildiği bu sabahın gündüzlerinden yazmaktayım
akmaktayım ağır bir roman havasının eslerinde klarnet damgalı
olmalı yiğitleri katleden her gecenin sabahı davul nakışlarında
şaşkınlaşmalı bakışların aruz vezninin her bir harfi
fi tarihinde kötü kumarbazların bel kemiğinden yapılan zarların tıngırdaması olmalı
durmalı zamanın zemberek saati boşalmamalı kadehlere
ahitlere sembol olmalı bu dirilişin tümcesi
cümlesi görmeli geçirmeli okumalı dilin ne kadar didar
payidar olabildiğince umudun akşamlarında nüksedebilmeli
edebilmeli yerden çıkan ateşler misali fışkırabilmeli
bilebilmeli insanoğlu suyun önünde durulmayacağını
akacağını damar sınırlarını çoktan aşmış kan adındaki kırmızı ölümün
gülümün solduğu gecelerde hayallerimii
özlemlerimi ıslak bir kaldırımın üzerinde bıraktım ben
sen ki cihanda perver olamadın bu civan üzerinde
zerrinde kalsın ellerim efeliğin bad-baht kader çizgilerinde
eninde sonunda okunacak bir romanın ince sayfaları eşliğinde
gittiğinde bıraktığın ufak çocuğun elleri kirli yakanda kalsın
alsın seni ne fer’in kalsın ne nur’un
onurun gölgelediği cesaret gecelerinde
ecelinde yazsın seni zaman kitabının sadık yolcusu
kolcusu alsın umutlarını ince bir harmandalı eşliğinde işlesin
inlesin aşkı başkalarında bulduğunu sanan kahpe yüreğin
emeğin hakkını vermeyen alçakça hislerin
gecelerin bitmesin uzansın ömür çizgin
engin denizlerde bir su damlası olamayan bu aciz halin
ben ki kenar mahallerin kısık yanan mumun tasvir hali
ahali gelse alamayacağı o sessiz sevdanın son sahibi
köpeği bu aşk adı verilen azabın mahkumu
hükümü kendi elleriyle giyen suçluların en asil durumu
mahmuru kollayan satırların bad-baht yazarı
kazanı her aşkın mezarını gömeni öleni ölmeyeni
el değmeyeni
gelmeyen bu sessiz uçsuz bucaksız mutluluk çölünün tek engeli
kefeni platonik aşıkların dert anlatıcısı
ben ki karanlık gecelerin bad-baht aciz yazarı.........
Bir Garip MeHMeT