İftar deminde ayrı bir kimyası var çayın.
Onu iftar saatine denk gelen yâr sayın.

İftarın safiyetine has bir çeşnidir o.
Şükrün buğu buğu göğe yükselişidir o.

Bardakta billûrdan da parıltılı caziptir.
Gönlü huzura bağlayan ibrişimden iptir.

O rahmettir, nimettir bardaktaki ziynettir.
Mütevazı şivekâr içene meziyettir.

Sarar usaresi insanı vazgeçilmezdir.
Arar insan o sesi onsuzluk çekilmezdir.

Suyu dahi mest eder rengi ile kokusu.
Suyun bütünleştiği dil-rübadır, dilberdir.

Dökülürken demlikten kanatsız billûr gibi.
Aydınlatır halesi semavi bir nur gibi.

İftar deminde, deminde ayrı bir haz olur.
O anda ne demleyen ne içenler yorulur.

İnsanı mest eyleyen edayla naz ondadır.
Gelir gider tepsiler ne başta ne sondadır.

Şıngırtı eşliğinde bir Türkü tutturulur.
Yalnız karıştırırken kaşık biraz yorulur.
Huzuru gülleştiren çiçekler hasıdır o.
Sükûnet ortamının huzur deryasıdır o.
Anlatmaya sığmaz ki yaşanası andır o.
İnce belli gelinde mürüvvettir şandır o
Yürekleri eriten çay denilen tandır o.
Ankara,25.08.2009.İ.K