Neredeyim?
Biliyor mu beni unutan yüreğin?
Ve;
Elimde ne var biliyor mu?
Ne yapıyorum yalnız başıma ?
Bilemezsin ki!
Unutulmuşum sanırım; unutamadan!..
Faroz limanının en ucundayım; güneş altında
Kapkaranlık zaman dilimlerinde gezinir ruhum
Bedenimde ateşler dolaşırken benliğim üşür
Çünkü;
Çünkü elimde eski bir resimde anılarım ağlarken ruhum büzüşür...
Deniz var arka fonda;
Gökyüzünde sevişen iki martıyı yakalamış objektifi kameramın
Güneş gülmekte bulutsuz bir gökyüzünde
Deniz alabildiğine bir çarşaf gibi uzanmakta...
Oynaşan karabataklardan
İki tanesinin tam denize dalışını yakalamış makinem...
Sen;
Sen habersiz!...
Sen vurdumduymazcasına gülümsüyorken uçup giden zamana
Gözlerin gözlerimdeydi
Hayat dönüyordu işte, dönüyordu akıp giden zamanda karabasanlarıma...
Şimdi bir kör kuyu gibi oturmuşum; kalmışım resmin ile baş başa
Sana çektiğim bu resimdeki denizin ıslaklığı avuçlarımda
Martılar hâla daha gülüyor
Karabataklar yine oynaşıyor denizde
Güneş yine gülüyor bulutsuz gökyüzünde;
Ben yanılgı yaşıyorum kendi başıma
Her şey yerli yerinde
Fakat avuçlarımda deniz suyu yok;
Gözyaşlarım ıslatmakta resmindeki hasret derinliklerini
Rüzgar ıslık çalıp üşütüyor şimdi
Yanaklarımdaki gözyaşı izlerini!...


Metin Kaya İLHAN
TRABZON