Hay Allah
Çıkamadık gitti
E atalar bile müjdelemiş
İnmek kolay tabii ki...

Yakıcıydı anamın dayağı
Güneş kadar değil lakin
Ama güneş bile anamın bağrından serin
Tertemizdi içtiğim su, yediğim dayak kadar olamasada
Ama öyle yaratmış ki yaradan
Su bulanık kalır bizim topraklar yanında...
Gök desen alabildiğine mavi
Yine şu meşur dayak gibi...

Ne kıymetliymiş çocukluğum meğer
Havası, suyu, insanı temiz
Sıkılınca şehrin betonundan, havasından, insanından
Burnumu sızlatan tezek konusunu
Sanırsın ki mis...

Ben çocukken "Ana" deyince
Ana-dolu dolu "Yavrumm" derdi gönülden
Ben ağlasam anamın bağrı yanar
Bir ananın bağrı yanınca tabiat buz keser, karalar bağlardı
Evlatlar daha bir kıymetli
Analar cennetlikti ozaman...
Ana çocuğuna analık eder
Ne çocuğu ne cenneti başkasına emanet ederdi...

Ana şevkatiyle büyüyünce çocuk
İstemezdi plastik hayatlar
Oyuncağı çamurdan
Ferrari’si traktör, köşkü kerpiçtendi
Ayakları yere basardı çocukların
Ayakkabıları olmadığından...

Kim bilir, belki adamlıkları
Ayakkabılarının yokluğundan
.
.
.

09/08/09