Figanlı bir akşamdı.
Kuytularda üç boyutlu kemirgenler,
Zirvelerde insanlık nöbetçileri vardı.
Hüzün çökmüştü sevda yokuşlarına,
İniltiler geliyordu acının yollarından,
Bir çığılık kopmuştu bahtsızlık dağlarından.
Bir çınar gidiyordu vuslatın gizemli dağlarına;
Ebedi aşkın derine açılan kapılarına.
Firak’ı,küllenen ocaklar yakıyordu.
Zamanın fırçasına meydan okuyan izler bırakıyordu,
Bir ömre binlerce ömrü sığdırıp;
Asırlara sığmayan bir sonsuza akıyordu…

Yitik talihli fidanlar ıstırap soluyordu;
Boynu bükük minareler,hıçkırıyordu ardından.
Yanık ezgiler dökülüyordu kavruk dudaklarından.
Ateşten kelimelerle nakışlanıyordu gökler,
Ufkun ressamına gülümsüyordu morötesi renkler.
Gök mavisi bir tabloda,donuyordu zaman.
Kopuyordu boşluk,tam ortasından.
Bitişiyordu gök halkası yer halkasına,
Bir çınar düşüyordu,ölümsüzlük coğrafyasına.

Ey! İnsan dağlarından yükselen çınar;
Cenkleşsende kendinle yangılı gecelerde,
İçin için sızlanır,yüreğine gömerdin.
Kan ağlayan bir yaradan hançer çıkarır gibi,
Toprağın,dinmeyen sızısını emerdin.
Sen yaşardın,en deli/kanlı kışları…
Sende yaşanırdı,en serin yazlar.
Gülüşünle erirdi yüzlerdeki ayazlar.
Barut kokulu havalar nefesinle arınırdı.
Her dalında oymak oymak binlerce can barınırdı.
Kanadı kırık kuş sende ağlardı,
Gözyaşları sel olur sende çağlardı,
Ateş alan topraklar seni yakardı.
Yaprağını kemiren bir tırtılın bile,
Canı,boğum boğum sende çıkardı.
Bütün hararetler erirdi sende,
Ten ötesi bir bahar vardı gölgende.

Ey! Günlerin defterinden yükselen çınar.
Hep seni soluyacak, bu sensiz diyar.
Adı güzel,andı güzel,aşkı güzel yar…


Ahmet BOZ
06.08.2009