El verildi yaz denildi yerindim
Ağdı bir bir gamzelerin çili kız.
Gece boyu uğraşında gerindim
Virân oldu bâkirlerin ili kız;
Sar sızından ayır beni Delikız!



Öz kardeşim bilemezken huyumu
Şehir şehir taştı nârım duyumu
Gözyaşımda aşıp giden boyumu
Boğulduğum hoyrat gönül seli kız;
Yor sızından ayır beni Delikız!



Düğün dernek yedi kuşak bezinden
Aman verdim kanatlanıp tezinden
Kiriş ezdim düştüm düğüm gezinden
Yaban oldu vakûr ozan dili kız;
Dar sızından ayır beni Delikız!



Yosma felek saldı yaman kavını
Sırtlan kaptı gökçe börü avını
Tut usulca yetmiş körük tavını
Örs üstünde şekil veren eli kız;
Vur sızından ayır beni Delikız!



Ak gerdandan gönülleri aşırmış
Ay bakışta ham meyveler pişirmiş
Günâhın ki ne hesaplar şişirmiş
Göz hakkına ince ince beli kız;
Yâr sızından ayır beni Delikız!



Hangi dağlar sıralandı peşinde
Hangi bulağ testi kırdı düşünde
Mızrap kesen bağlamanın keşinde
Kızıllaşan saçlarının teli kız;
Kor sızından ayır beni Delikız!



Gül yanakta toyca yaman yaşımız
Beyce ağır aklıselim başımız
Bir sıkımda aş çıkartan taşımız
Gök bilgeler dergâhının kili kız;
Ar sızından ayır beni Delikız!



Hasına da candan erin hasına
Al yelenin pembe sütü tasına
Esrik başta mankurt şavkı pasına
Ilgıt ılgıt her seherin yeli kız;
Var sızından ayır beni Delikız!



yedihaziranikibinbeş-tarsus

Hakan İlhan Kurt