ne zaman sayfana gelsem,
yıllar önce içime gömdüklerimi anımsıyor gibiyim..
üstünü örttüğüm ama
bir türlü örtbas edemediğim günahlarım
seni tanıyabilecek kadar şanslıydım
ve seni kaybedecek kadar talihsiz...
geçen bayram yazamadığım için üzgünüm
aklımdan çıktıysan namerdim
gelip bir buket çiçek bırakamadım belki mezarına,
ama bilirsin beni
yapamadıklarımı yazabilecek kadar cesurum hala
çok konuşup çabuk susacak kadar korkak...
hala aklı başında bir adam gibi
her sabah kalkıp işe gidişlerim
ve yüzüne gülüşlerim insanların
kanatırken içime,
içimdeki yaraları
şimdi sayfana gelip
bir köşesine yazıyor olmak ne büyük bahtiyarlık
okuyorsun dimi hala
kimbilir belki de duymuşsundur
gecenin bir yarısı uyanıp
nasıl seni sayıkladığımı...
bir türlü kapanmasın diyemi açılan yaralar
ortasından kırılır kalbe saplanan ok
ve içinde kalır bir parcası
geçen her yıl derine iner
büyür ha büyür acısı....