Burada kaynaşmış yeşille mavi.
Bu güzellik olsa olsa semavi.
Belki de o yüzden Daday dostluğu,
Bir vefa timsali, oldukça kavi.

Renk cümbüşü ruha ayrı haz katar.
Atlar da peş peşe olurlar katar.
Satı bey, rüzgâra kol kanat takar.
Şafak’sa düzlükte dörtnala kalkar.

Semaverde çaylarımız demlenir.
Tam vaktinde atlarımız yemlenir.
Her birisi eyerlenir gemlenir.
Çay içen çayına az şeker katar.

Göl turu birazcık uzar, gün iner.
Gün turuncu yürek ağrısı diner.
Bir an için gurup yakuta döner.
Gönüller dibinden curufun atar.

Gece karanlığı çökmeye görsün.
Gönül der ki cümbüş bitmesin sürsün.
Çobanlar haykırıp köpekler ürsün.
Uykusu gelenler beklemez yatar.

Sabah gün doğmadan sular durulur.
Güneşle birlikte sofra kurulur.
Sanmayın bu yerde insan yorulur.
En miskini getir on göbek atar.

Burası Daday’da Çömlekçi Köyü.
Katışığı yoktur öz Türk’tür soyu.
O yüzden bulanmaz buranın suyu.
Suları berraktır billûrdan akar.

Hamurunu öz suyuyla yoğurur.
Analar ya ceren ya alp doğurur.
Yağız atlar yelesini savurur.
Nal sesleri ayrı bir ritim katar.

Güzellik sanırsın billûrdan kâse.
Gerek yok doğada ayrı bir süse.
Yeşille mavide doyumsuz buse.
Ormanlar Daday’da hep çalım satar.

Doyulmaz burada nefes almaya.
Gerek yok iş için salma salmaya.
Bu havada asla bozulmaz maya.
Dost dostun eline gönlünü koyar.

Daday cennet yurdun cennet köşesi.
Kırılmasın dostun gönül şişesi.
Gün oldukça artsın canlar neşesi.
Renk cümbüşü inan cana can katar.

Bu bir masal değil bal gibi gerçek.
Rantiyeci gülistanımdan el çek.
Bu yerde ay doğup güneş gülecek.
Sanılmasın güzellik güneşi batar.
Daday-Çömlekçi Köyü 28.07.2009 İ.K