Sen bilemezsin be gülüm

Neden hicranla arkadaşlık kurduğumu

Solgun nefesimle hazanı soluduğumu ve hiç konuşmadığımı



Hayatımda ilk kez olmuştu

İçime engel olamadığım kıpırtılar konmuştu

Kalbim ritmin akışıyla coşmuştu ve halim hazzı kuşanmıştı



Öyle bir andı ki yaşadığım

Yerimde duramıyor ve umutlara sarılıyordum

Ufkumun seyrinde yol alıyor ve asla usanmadan uçuyordum



Gördükçe içim titriyordu

Uzaklardan olsa da halime kifayet ediyordu

Sessizliğin kuşanmışlığında ve edebin varlığında yetiyordu



Bir anda ne olmuştu bilsem

Kalbime söz söylemeyi ne yazık ki becersem

Aklıma ne söylesem, hissiyatımı bilmem ki nasıl dizginlesem



Gönlümü nasıl ikna etsem

Halimi cezbeden o güzelliğe nasıl erişsem

Kim bilir ne şekilde gerekçelendirerek meramımı sarf etsem



Korkuları yenerek gitsem

Her ne olacaksa razı olarak bahtıma versem

Kalbimin serzenişlerine ne desem ve ruhuma tevessül etsem



Neyse bir müddet sabredeyim

Lakin şimdi kalbimin coşkusuna ne söylerim

Gönlümün bereketinde filizlenen sevgiliye selam mı vereyim



Ne gün içinde ve nede gecelerde

Dirliğimin bir bütünlüğünde ve dili hecelerde

Müstesna bulduğum hikmetin güzelliğinde ve sessiz sevgiyle



Aşkı aralıyor ve yol alıyorum

Her halimde farklılığın hazzıyla kuşanıyorum

Takate erişiyorum, umutları derliyorum ve ölümle yüzleşiyorum





Mustafa CİLASUN