ilgimi çekmiyorsun artık
yollarıma bıraktığın kelimelerin
süslü kafiyelerinle kanayan cümlelerin
şimdi içime çekemediğim kadın kokunun bir anlamı kalmadı
durup durup tenini özlediğim sen değilsin
üçüncü sınıf bir fahişenin hayalini kuruyorum
geceler boyu alkol karıştırıp kanıma
beynimi uyuşturduğum
peri masalları uydurduğum kadın gitti...
şimdi bir otobüsün en arka koltuğunda
yorgunluktan sızarken
az önce yanından ayrıldığım sen değilsin
öperken dudakları titreyen bir kız çocuğu...
kabuklarını soyup kanatırken yaralarımı
hesaplayamadığın
damarlarımdaki hayata tutunma çabası
şimdi adını bile telaffuz edemediğim
bir makinanın merhametindeyim
yanımda durup elimi tutan
elinin derisi kırışmaya başlamış
orta yaşlı bir kadın...

ilgimi çekmiyorsun artık
ne de sayfalarımdaki küçük karalamaların
gecenin bir yarısı bıraktığın
sessiz aramaların
şimdi hayalimi kuran
yazdıklarıma kapılmadan bana tutulan
karanfil kokulu bir kadın...
seninle açtıgım parantezleri kapatmadan kaldırıyorum
satırlarımın arasından
aklımın ucundan geçmezdi
bir gün aklımın ucundan geçersen
oturup sana sitem dolu yazabileceğim
şimdi
ne özlem bu okudukların
nede hesap sorma çabası
geçti artık
yaralarımın kabuklarını kaldıran bir baskaşı
merhametine sığındıgım yine aynı
bir türlü adını telaffuz edemediğim
yaşam destek ünitesi...
fişini çeksin diye beklediğim bir kadın
ne şekli önemli artık
nede isimleri...