İzmir’i dinliyorum, sildim derdi, kederi.
Sadece sus dedi.Ve gör yaşayanda kendini.
Ilık meltemle başlarmış insanın hezayanları.
Çok eskilerdenmiş,hiç bitmemiş gönül maceraları.
Hiç susmamış yürekten söylenen aşk şarkıları.
Rakınında, balığında dibine vurmuş akşamcıları.
Sirtakide,Harmandalıda,vals etmiş sevdalıları.
Vallahi Gündoğdu meydanı şahitmiş hepsine.
Hıdırellezi hiç atlamamış tepecikli birde fuarı.
Unutmamalı seher vakti denizde kına yıkamayı.
Engüzeli sabahlamak kıyıda seyrederken yıldızları.
Birde yanına gelirse tanımadığın gönül dostları.
Hiç korkmadan anlatırmışsın en gizli aşklarını.
Veda vakti geldiğinde güneş kucaklarmış seni.
Sonra bir kumru sabah en güzel kahvaltı,
Ve sonra başlarmış yine sıcak günün telaşı.
Tabi üzerine içmezsen olmaz vapurda çayı.
Hele o martılar, hep beklermiş bir lokma gevreği.
Kordonboyu güneşi uğurlamaya çağırırmış herkesi.
Tabi pasaportta sırada, çığlık çığlığa motor sesleri.
Artık asansör anlatacakmış en güzel aşkları.
Sadece İzmir’de yazılırmış en içten sevgi nağmeleri.
İzmir’i dinliyorum şükrediyorum gözlerim yaşlı.

BANUHAN HÜLYA