10
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1403
Okunma
Aniden yüreğime çakılan
Senin ağlayışındır bebeğim...
Bilirim ki
Dokuz ay on gün senle içiçe yaşamışım
Bilirim ki
Senle nefes almış senle doymuşum...
Akıp giden günlere
Binlerce ağıt düzdüm
Her boy atışında
Çınlattım vadideki söğütleri
Sonra sen büyüdün
Sen serpildin sen genç kız oldun
Ve ben o zaman feryatlara aşina oldum...
O elleri gül , yanağı leylak kokulu bebeğim
Her geçen günün ardından
Bir bir koptu yüreğimden...
Neydi değişen diye sorgulasam da
Gördüm ki ben sabitleşmişim.
O her gece göğsümde uyuttuğum kızım
Gün be gün sıyrıldı tenimden
Ne desem ki kadere
Ne desem ki geceyi dost edinen yüreğime
Canımdan bir feryat salınıyor
Gerisi benden öte...
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.