Gerçeğin üst geçidinden geçip hayallerin caddesine yol alıyorum
İbrem sonsuzlukta…

Etrafımda ki olanları fark edemeden yok oluyor her şey
Kurbanlarımın kanları camlarıma yapışmış

Atlamak istiyorum arabadan; korku sarmış cansız bedenimi
Direksiyon sımsıkı ellerimde
İnsanlar yoklukla savaşıyor
Ben ise yokluğu getiriyorum onlara

Terkedilmiş bir bedenin ücra sokağında yavaşlıyor arabam
Seni görüyorum sokağın sonunda

Kaç diyorum
Kaç kurtar kendini

Hiçbir yere kıpırdamadan gülümsüyorsun ölüme
Ben ise gözyaşlarımı haykırıyorum
Yalvarıyorum sessizliğimde
Ama çaresizlik sarmış bedenimi
Her yanım kangren
Her yanım ölüm kokuyor
Sen ise ölüme karşı duruyorsun


Araba çalışıyor,sensizliğe yol alıyor ürkek bakışlarımda
Bir film şeridi gibi izliyorum umutsuzluğumu

Tam her şey bitti derken
Birden içimde bir ses

Hey korkak,
Hey kendi gölgesinden bile korkan-sen-
Sıra sende ne duruyorsun
Onsuz yaşamaktansa onsuz öl-diyor

Cesaret sarhoşluğumdan
Direksiyonu uçurum sokaklarına çeviriyorum

Sen şaşkın bakışlarla bakıyorsun gözlerime son kez
Ben ise yok oluşumun tadını çıkarıyorum…

Kader çizgilerim yok oluyor
Hayallerim,bitiş noktasını çoktan geçmiş

Her şey başladığı gibi bitiyor
Gözlerim sonsuzlukta kendini buluyor

Ve sen,bensizlikte benimle yaşıyorsun
Hayallerin sokağında….umutsuz,ağlayışlı bakışlarla