biryanım beyaz,biryanım siyah
beyaz yanımda kalmış
çocukluğumdan kalma gülücükler
çocukluğumdan kalma sevinçler
masum şakalar,el ele tutuşmalar
hep bu yanımda
çılgınca koşup kırlarda,uçurtma uçurmalar
yoruluncaya kadar ip atlamalar...
yazlık sinemanın tahta sandelyesinde
çekirdek yerken hani
esas oğlanın öpüşlerinde kızı
gözümüzü kapayıp utanmalar
hep bu yanımda kalmış.
biryanım beyaz,biryanım siyah
siyah yanım örtüyor sevinç gülüşlerimi
utangaçlığımı çıkarıyor bilinmezlerden
savaşlar!
bombalar!
parçalanmış cesetler!
etler!...
kan kokuları,
barut kokuları,
korkunun çocukları...
hep bu yanımda
açlıklar!
susuzluklar!
yokluklar!
yoksulluklar!...
hep bu yanımda
utanıyorum sakladığım gülüşlerimden
bir lokma ekmek
yumruk gibi inerken mideme
daha da artıyor utangaçlığım
ağırlaşıyor bedenim kurşun gibi
taşıyamıyorum ayaklarımı
karardıkca kararıyor bu yanım
beyaz yanımı gece gibi örtüyor
kayboluyorum karanlığımda
çocukluğumdan bir el
tutup çekiyor beni beyaz yanıma
beyaz oluyorum o zaman,ışık oluyorum
dağılıyorum gökyüzüne
sevgi oluyorum,çiçek oluyorum
kokuyorum,buram buram
beyaz oluyorum,
beyaz oluyorum,
beyaz oluyorum...


Zafer Salmankaşlı