Ah, ömrüm, kime emanet ettin
İçimin aynasına ağlayan öksüz sevdamı
Her yıkılışın ardından durur gülüşün



Şimdi bir güz yağmuru var içimde
Dağlara dokunup geçtiği martı kanatlarında
Dün gibi düşümde çocukluğum



Hangi güle uzansa ellerim
Dokunmadan geri döner dikenin arzusuna
Dağlar yıkılsın gözyaşlarımdan bu dizelerin
Dalgalar denizine ısınmış, mavisine tutulmuş güneş



Ne zaman tutsam ellerini,
Kuşanır ansızın hasretin tozlu raflardan önüme



Sonbaharı erteledim, leylaklar solmasın
Su olsan sesinden tanırım, toprağım uyanır gülün kokusuna
Seni öper,
Mehtabın ışığına dalar gibi,



Gözlerinden buharlaşır uçarım gökyüzüne
Sonra bulutlarından yağmur olur düşerim her zerresine;



Geç öğrendim her şeyi aşk adına
Aşk dediğin bir yanılgı, acıyla bitter
Son nefesime sakladım
Yenilmiş olmanın, kederli yükünü...



Nuri Dağdelen