Ölmemeliydi...aşkı,sonsuzluğa taşımaktan aciziz maalesef.....ölmemeliydi aşk...onu,nefislerimizle,arsız duygularımızla,dünyevi ihtiraslarımızla ve dünya kriterlerine vurup vurup öldürüyoruz işte...kim ki,sevdiğini ateşten korumak için çabalamıyor ve gayret göstermiyorsa,bilelim ki riyakar ve sahtedir...sonsuzluğa taşımak, aşk için,olmazsa olmazdır...Çünkü,nazlı bebekler gibi kolladığımız...binbir kahrını çektiğimiz aşkı,ihtiraslarımıza ve üç günlük dünyamıza feda ediveriyoruz...aşk,sonsuzluğa taşınmalı...aşk,dünyanın tarla oluşunun idrakiyle,ebedi hayata taşınmalı...aşk,nefse değil,ruha hitap etmeli...aşk,fiziksel ve kimyasal değerlere değil,ruh ve karakter güzelliğine bağlanmalı...ne zaman ki aşk,cicim ayları geçip de,nefsin kriterlerine bakmaya başladığımızda,bayatlayıp,aşklar mezarına defnediliyor...böyle olmamalıydı aşk...maşukta sonsuzluk düşlenmeli ve buna göre yaşanmalıydı...ve aşklar ölüyor çoğu kez...ve,hangi şairin aşk defterini sıksak,gözyaşları damlıyor etrafa...çünkü aşk,Cemil-i Mutlak olan Yaratıcımızın bize birer hediyesiydi,Kendi güzelliğine ulaşmak için...aşkı,mecazi kılan da,aşk-ı hakikiye ulaşmak için bir vasıta oluşundan habersizliğimizdi...Ve,aşk ölüyor...
Tebriklerim,tüm gönüllerin,yaratılıştan gelen en büyük ihtiyacı olan sevginin ve onun şiddetli zuhuru olan aşkın,yaradılışımızın en büyük arzusu olan ebedi yaşamı özlemeye taşınmalı, olan gerçeği,mükemmel bir tespitle dizelerde dillendirmedeki ustalığınıza ve yüreğinizin güzelliğinedir...selam ve sevgilerimle...